وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

کـه در طــریقت مـــــا کافریســـت رنجیدن

این بیت حافظ رو نوشته بالای تمام پست های وبلاگش. هر روز وبلاگش رو به روز می کرد. گاهی با دلنوشته ها، گاهی با شعرهای دیگران، معمولا پی نوشت هاش از متن پستش طولانی تر بود. من خیلی پی نوشت هاش و دوست دارم و شکلک هایی که این ور و اون ور پستش ورجه وورجه می کنن. با وجود بیماری قلبی و سرطانش به اندازه یه کوه مقاومه این دختر، گاهی پیش امیدواریش احساس حقارت می کنم.

عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد

از دو روز پیش وبلاگ فروغ به روز نشد. خیلی نگرانش بودم تا اینکه امروز عصر یک دوست در وبلاگش کامنت گذاشته بود که فروغ توی سی سی یو بستری شده.

______________________________

پ. ن 1: هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است. یه مدت این مصراع بالای پست هاش بود.

پ. ن 2: و یه مدت هم این بیت: من بنده ی آن دمم که ساقی گوید/ یک جام دگر بگیر و من نتوانم.

 پ. ن 3: وِل کن بیا برویم رو به نورِ چراغ بنشینیم/ اینجا دعای روشن هیچ دختری برآورده نمی‌شود/ به خدا خانه‌ی خودمان خوب است،/ خانه‌ی خودمان خوب است. (سیدعلی صالحی)

پ. ن 4: میگن خدا ترازوی قدیمیش و انداخته دور، از این دیجیتالیا خریده... البته امیدوارم واقعا اینطور باشه

پ. ن 5: ما که نیدیم خدا رو./ ولی تو اگه دیدیش،/ اون شِیریو که با لعجه ی ما گفتی فاسشون بوخون./ شایَت یاتِش به ما هم بیاد. (علی بهمنی)

پ. ن 6: نمی دونم الان چطور دارم اینا رو می نویسم. اصلا این بیت ها و مصراع ها ربطی به متن دارن یا نه. مهم نیست. مهم اینه که فروغ برگرده به زندگی. فروغ تو دیگه نباید فروغِ خاموش باشی. فریاد بزن می خوام بمونم منم همرات داد می زنم. شاید خدا صدای ما را بشنوه...
پ. ن 7: وبلاگ فروغ: 
http://fk.persianblog.ir